تاریخچه خرگوش ها

تاریخچه خرگوش ها

اجداد خرگوش ها در نیمکره غربی به وجود آمدند و از آن جا به سمت اروپا و سپس آسیا مهاجرت کردند. فسیل های مربوط به پستانداران جوندهٔ متعلق به اواخر دورهٔ ائوسن و اوایل دورهٔ اولیگوسن در آمریکای شمالی، اروپا و آسیا کشف شده است. خرگوش های اولیه متعلق به جنسں اور یکتولاگوسں (OryCtOldgOS) که خرگوش های اهلی و خانگی امروزی از نوادگان آنها به شمار می روند، به احتمال زیاد قبل از دورهٔ پلیستوسن در شبه جزیره ایبری به وجود آمده اند و سپس به سمت شمال و اروپا رفته اند.

خرگوش ها و خرگوش های صحرایی در اواسط دوره پلیستوسن در سراسر اروپا پراکنده بودند و با شروع عصر یخبندان بعد از عصر پلیستوسن، مجبور به بازگشت به جنوب و به سمت شبه جزیره ایبری شدند. فینیقی ها در حدود سال ۱۰۰۰ قبل از میلاد آنها را در آن منطقه یافتند. در این موقع بسیاری از آنها بار دیگر به بخش هایی از اروپا برگشته بودند. از آن جا بود که خرگوش ها در سراسر منطقهٔ مدیترانه پراکنده شدند.

خرگوشیهای صحرایی جزو غذاهای اصلی سربازان رومی به شمار می رفتند. رومی ها خرگوش ها را در محوطه های بزرگ دیوارکشی شده نگهداری می کردند . و به آن جا لپورانیا می گفتند این محوطه ها اغلب سقف داشتند تا مانع ورود شکارچیان شوند. در حدود سال ۱۰۰ قبل از میلاد، شخصی رومی به نام وارو که تحصیلات خوب و علاقهٔ زیادی به کشاورزی داشت، از لپورآریاها به عنوان محلی پرورش خرگوش استفاده کرد. دیوارهای این محوطه ها به تدریج برای انطباق با خرگوش هایی که در حفاری مهارت داشتند، تطبیق داده شد. خرگوش ها در سال ۲۳۰ میلادی در ایتالیا به وفور یافت می شدند و توسط رومی ها به کشورهای اطراف مدیترانه و نورماندی معرفی شدند. بسیاری از خرگوش هایی که با حفاری از دیوارهای محصور لپوراریا فرار کرده بودند، گروه هایی در منطقهٔ مدیترانه تشکیل دادند.

به وجود آمدن خرگوش های خانگی توسط راهبان فرانسوی و در طول قرون وسطی انجام گرفت. با رام و اهلی کردن خرگوش ها، راهبان آنها را در جعبه های کوچک نگهداری می کردند و بین سال های ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی، زادگیری انتخابی برای به وجود آوردن نژادهای جلیل- آغاز شد. خرگوش ها علاوه بر گوشت، به خاطر خز و پوشش  نیز مورد توجه بودند۔ ودر قرن شانزدهم میلادی، به خاطر رنگ پوشش، پرورش آنها آغاز شد. نقاشی به جا مانده از تیتیان، خرگوشی به رنگ به همان جنسی اوریکتولاگوسی هستند، اما خرگوشیهای وحشی امروزی در انگلستان و بخش های شمالی اروپا در حقیقت رابطهٔ نزدیکی با خرگوش های اهلی دارند تا خرگوش های وحشی واقعی که در اسپانیا و پرتغال وجود دارند. خرگوش های دم پنبه ای آمریکایی  شمالی متعلق به جنسی دیگری به نام سیلویلاگوس (Sylvillagus) هستند. احتمالا خرگوش ها نخستین بار در دورهٔ رنسانس به عنوان حیوان خانگی نگهداری شدند. در آن زمان خرگوشیهای خانگی  متعلق به طبقه مرفه جامعه و به خصوص  بانوان بودند و حیوانات خانگی محبوبی به  شمار می رفتندر آنها بسیار مورد احترام بودند و معمولا در مقبره های خانوادگی صاحبانشان به خاک سپرده می شدند.

نگهداری از خرگوش ها به عنوان حیوان خانگی محدود به اروپا نمی شد. یک داستان مربوط به قبیلهٔ سرخپوستان امریکای شمالی وجود دارد که درباره دختر جوانی است که عاشق خرگوش بود و شب ها در کنار او در تختش می خوابید. مادر دخترک نیز عاشق خرگوش دخترش بود و آن را نوه خود می دانست. زمانی که خرگوش توسط پسر جوان و با تیری در سرش کشته شد، دختر در سوگ از دست دادنش، موهایش را کوتاه کرد. خرگوش های صحرایی نیز به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شدند. در قرن هجدهم میلادی شاعری به نام ویلیام کوپر سه بچه خرگوش صحرایی به عنوان حیوان خانگی نگهداری می کرد. او برای انها قفسی های خانگی در سمت کرده بود. و به آنها اجازه می داد تا هر روز بعدازظهر خرگوش های صحرایی دوست داشتنی ترین حیوانات خانگی کوپر بودند و اگرچه یکی از آنها در سن پایین مرد، اما دو خرگوش دیگر تا سن ۸ و ۱۱ سالگی زندگی کردند. خرگوش ها تا اواسط قرن نوزدهم میلادی بیشتر برای خوراک و خز پرورش داده می شدند. در همان دوران بود که خرگوش ها را برای نمایش مورد پرورش قرار می دادند. در این میان خرگوش بلژیکی به خاطر ظاهرش و خرگوش آلمانی به خاطر رنگش بسیار مورد توجه بودند. مشخصات جالب توجه این خرگوش ها باعث شد تا تعداد بیشتری از آنها به عنوان حیوان خانگی نگهداری شوند. نویسنده و طبیعی دانی به نام بیتر کسی پاتر در طول زندگی اش چندین خرگوش داشت و یکی از آن ها را به هنگام سبد خود حمل می کرد.

با ورود به قرن بیستم میلادی، نژادهای بیشتر بیشتری از خرگوش ها پا به عرصه وجود داشتند و تمایل برای نگهداری از آن ها به عنوان حیوانات خانگی افزایش یافت.  نقاشی به جای مانده از نقاشی اسکاتلندی دیوید فولتون (۱۸۴۸ – ۱۹۳۰ دختر جوانی را به همراه سه خرگوش المانی بر روی چمن هانشان می دهد. وجود خرگوش ها به عنوان حیوانات خانگی در رمان نویسنده ژاپنی، تانیزاکی نیز که متعلق به دههٔ ۱۹۵۰ میلادی می باشد، به چشم می خورد. در این زمان اکثر خرگوش های خانگی در محیط بیرون از خانه نگهداری می شدند. در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، سه نژاد خرگوش لوپ وارد ایالات متحده آمریکا شدند؛ فرنچ لوپ، مینی لوپ و هلند لوپ. این نژادها به زودی به محبوبیت زیادی دست یافتند و از آنجا بود که آن ها در محیط داخل خانه نگهداری شدند و تبدیل به عضوی از خانواده شدند. با افزایش محبوبیت آن ها به عنوان حیوان خانگی و نگهداری در محیط داخلی خانه، انجمن ها و مراکزی برای پرورش و همچنین بالا بردن اطلاعات صاحبان این حیوانات به وجود آمدند که آغاز رشد ۹ شکوفایی انها در دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی بود. گروه هایی نیز برای یافتن صاحبان مناسب برای خرگوش هایی که در سرپناه ها بودند به وجود آمدند. محبوبیت بیش از پیش خرگوش های اهلی، قرن ۲۱ را به بهترین سال ها برای این خرگوش ها به عنوان همراهان انسان ها تبدیل کرد.